Ο Εζεκίας Παπαϊωαννου γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1908 στο Κελλάκι της Λεμεσού μέσα σε αντίξοες κοινωνικές συνθήκες. Διετέλεσε Γ.Γ της Κ.Ε του ΑΚΕΛ και σημάδεψε τον μισό σχεδόν αιώνα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας με τη ζωή, την προσωπικότητα και την προσφορά του στο λαϊκό κίνημα.
Στις δύσκολες εκείνες μέρες ολόκληρη η Κύπρος μαστιζόταν από τη φτώχεια και την πείνα. Ο πόθος του να σπουδάσει ιατρική, έμεινε ανεκπλήρωτος αφού οι κοινωνικές ανισότητες δεν του το επιτρέπουν. Παρόλο που δεν κατάφερε να σπουδάσει αυτό που ήθελε, σπούδασε στο σημαντικότερο πανεπιστήμιο: αυτό της ζωής. Ως εργάτης στο μεταλλείο της Φουκάσας, στο λιμάνι του Πειραιά και αργότερα στο Λονδίνο, νιώθει έντονα στο πετσί του τις κοινωνικές ανισότητες αλλά και τις συνθήκες τις οποίες βιώνει η εργατική τάξη. Εκεί, ατσαλώνεται ιδεολογικά και δεν αργεί να συνδεθεί με το Κομμουνιστικό Κίνημα. Η εμπειρία της στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της κοινωνικής αδικίας τον κάνει να συνειδητοποιήσει τη ρίζα του προβλήματος, που δεν είναι αλλή από το καπιταλιστικό σύστημα. Το 1931-32, συνδέεται με τις ομάδες Κυπρίων φοιτητών του Λονδίνου και έπειτα με το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας, όπου αναπτύσσει πολύπλευρη δράση τόσο στους εργατικούς αγώνες όσο και στους αγώνες για το κυπριακό πρόβλημα. Από τότε, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, θα αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα της εργατικής τάξης και στο σοσιαλισμό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.
Ως γνήσιος κομμουνιστής, πιστός στη διεθνιστική αλληλεγγύη και στον αντιφασιστικό αγώνα, ήταν μεταξύ άλλων εξήντα Κύπριων νέων εθελοντών, που πήγαν στην Ισπανία να υπερασπιστούν τη δημοκρατία από το φασίστα στρατηγό Φράνκο, στο πλευρό των διεθνών ταξιαρχιών. Εκεί, τραυματίζεται στη μάχη της Κόρντοβα και έτσι αναγκάζεται να επιστρέψει στο Λονδίνο. Με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σπεύδει να καταταγεί εθελοντής ενάντια στο χιτλεροφασισμό αλλά απορρίπτεται λόγω της μόνιμης βλάβης που υπέστη στον ισπανικό εμφύλιο. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να ενταχθεί στην αεροπορική άμυνα.
Ως γνήσιος κομμουνιστής, πιστός στη διεθνιστική αλληλεγγύη και στον αντιφασιστικό αγώνα, ήταν μεταξύ άλλων εξήντα Κύπριων νέων εθελοντών, που πήγαν στην Ισπανία να υπερασπιστούν τη δημοκρατία από το φασίστα στρατηγό Φράνκο, στο πλευρό των διεθνών ταξιαρχιών. Εκεί, τραυματίζεται στη μάχη της Κόρντοβα και έτσι αναγκάζεται να επιστρέψει στο Λονδίνο. Με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σπεύδει να καταταγεί εθελοντής ενάντια στο χιτλεροφασισμό αλλά απορρίπτεται λόγω της μόνιμης βλάβης που υπέστη στον ισπανικό εμφύλιο. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να ενταχθεί στην αεροπορική άμυνα.
Αφού τέλειωσε ο πόλεμος, ο Εζεκίας, επιστρέφει στη Κύπρο και εντάσεται στις γραμμές του ΑΚΕΛ. Το 1946, αναλαμβάνει τη διεύθυνση του «ΝΕΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ», εκφραστικού οργάνου του ΑΚΕΛ, ενώ το 1947 αναλαμβάνει Κεντρικός Οργανωτικός Γραμματέας του Κόμματος. Στο ιστορικό 6ο Συνέδριο του Κόμματος, εκλέχθηκε στο πόστο του Γ.Γ της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ.
Από το πόστο αυτό καθοδηγεί την πολιτική για ενότητα του λαού, καθώς και για τη συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ως ηγέτης του ΑΚΕΛ, καθοδηγεί το λαό στον αντιαποικιακό αγώνα και στους αγώνες των εργατών. Την περίοδο της ΕΟΚΑ (1955 - 59), το ΑΚΕΛ δέχτηκε τη λυσσαλέα επίθεση τόσο από τους αποικιοκράτες, όσο και από τους μασκοφόρους του Γρίβα. Γίνεται προσπάθεια εκφοβισμού του Λαϊκού Κινήματος, με ξυλοδαρμούς και δολοφονίες στελεχών και φίλων του. Αποκορύφωμα της προσπάθειας αυτής των αποικιοκρατών, ήταν να θέσει το ΑΚΕΛ και τις οργανώσεις του Λαϊκού Κινήματος στην παρανόμια και να συλλάβει 135 στελέχη του, καθώς και το Γενικό Γραμματέα του Κόμματος, Εζεκία Παπαϊωάννου, ο οποίος όμως καταφέρνει να αποδράσει. Με την απόδραση του Εζεκία Παπαϊωάννου, συνεχίζεται ο αντιαποικιακός αγώνας του ΑΚΕΛ και ξενικά επίσης ο αγώνας για νομιμοποίηση του Κόμματος κόντρα στις ΝΑΤΟϊκές και ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις, κόντρα στα σχέδια τους για διχοτόμηση της Κύπρου. Με τη νομιμοποίηση του Κόμματος, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου υπηρετεί το Κόμμα από το πόστο του βουλευτή, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο Παπαϊωάννου, αγαπήθηκε από τους ανθρώπους του μόχθου και του μεροκάματου, τους οποίους υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή. Αλλά και ως διεθνής προσωπικότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ο Εζεκίας κέρδισε το σεβασμό και τιμήθηκε με υψηλές τιμητικές διακρίσεις. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Απριλίου του 1988 αφήνοντας την ανεξίτηλη σφραγίδα του στη φυσιογνωμία του ΑΚΕΛ. Τα ιδανικά και η κοσμοθεωρία του ΑΚΕΛ, στα οποία ο Πάπης, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, αφιέρωσε όλη του τη ζωή, δεν έχουν ξεθωριάσει. Πέραν των περιουσιακών του στοιχειών, κληροδότησε στο Κόμμα το παράδειγμα του ως γνήσιος λαϊκός αγωνιστής. Ως συνεχιστές του δρόμου της τιμής, του αγώνα και της αξιοπρέπειας, που χάραξε ο αείμνηστος Πάπης, θα δίνουμε καθημερινά αγώνα για τη λύση του Κυπριακού, για κοινωνικής δικαιοσύνη και σοσιαλισμό, με καθοδηγητή το Κόμμα μας, το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού.